HISZPAŃSKA KSIĘŻNICZKA
NA MOTYWACH POWIEŚCI PHILIPPY GREGORY
WYSTĘPUJĄ
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
ALHAMBRA, HISZPANIA
Rok Pański 1501.
Hiszpania jest zamożna, ale obawia się utraty wpływów.
Królowa Izabela położyła kres tysiącletnim rządom muzułmanów
i potrzebuje katolickich sojuszników, by utrzymać władzę.
Anglia boryka się z biedą.
Król Henryk VII i królowa Elżbieta szukają sprzymierzeńca,
który pomoże im odeprzeć ataki Francji i Szkocji.
Sojusz uważają za jedyne wyjście z kłopotów.
Dlatego zaaranżowane zostaje małżeństwo między ich pierworodnym,
księciem Arturem, a hiszpańską księżniczką, Katarzyną Aragońską.
Sojusz ten w przyszłości uczyni Katarzynę królową Anglii.
Obiecano jej to, gdy była dzieckiem.
Los obu królestw i bezpieczeństwo Europy spoczywają na młodych barkach Katarzyny,
gdy opuszcza rodzinny pałac i rusza w ciężką podróż,
aby na drugim końcu Hiszpanii wsiąść na statek, który zawiezie ją do Anglii.
Osiągnięcie celu wymaga wyrzeczeń.
Katarzyna może nie zobaczyć już ojczystej ziemi.
„Mój skarbie, najdroższa żono...
Pragnę cię objąć.
Twoje listy zachwyciły mnie, a ich żar mnie odurzył.
Przybywaj prędko,
aby nasza miłość mogła rozkwitnąć i wydać owoce.
Oddany małżonek Waszej Królewskiej Mości, Artur”.
Wasza Wysokość.
Czy to niemądre kochać się w mężczyźnie, którego nigdy nie widziałam?
Kochasz Boga. Jego też nie widziałaś.
Mam nadzieję, że nie czyta moich listów do Artura.
Zwątpiłby w moją pobożność.
Witaj, matko.
Dobrze. Od tej pory musisz myśleć po angielsku.
Musimy jechać dalej, żeby zdążyć na odpływ. To nie koniec niebezpieczeństw.
Co się dzieje, matko?
Maurowie, twierdzą, że wierzą w jedynego prawdziwego Boga,
powstali przeciwko nam.
Mówią, że Allah nad nimi czuwa.
Dziś staną przed obliczem Jedynego Boga i odkryją, że się mylili.
Będę walczyć razem z tobą.
Twoją powinnością jest małżeństwo. Chroń nas, Katarzyno.
Ty w Anglii i twoja siostra w cesarstwie Habsburgów
- w imię Boga razem tworzycie mur wokół naszej ojczyzny.
Nie zawiodę cię.
Jesteś z mojej krwi. Prawdziwa córa Hiszpanii i przyszła królowa Anglii.
Za jedną wiarę, króla, ojczyznę i za mnie!
Córa Hiszpanii, królowa Anglii, żona księcia Artura...
Córa Hiszpanii, królowa Anglii,
żona księcia Artura!
PAŁAC WESTMINSTERSKI, ANGLIA
Henryku?
Złe wieści?
Najpierw umiera jej brat i matka nie chce jej puścić.
Później księżniczka leży w malignie,
a teraz słyszę, że na drodze stanęli jej Maurowie.
Czy Bóg nie chce, by tu dotarła?
Bóg wystawia ją na próbę. Jak i nas.
Pokonała wszystkie przeciwności, zatem Bóg musi mieć ją w opiece.
Moja oblubienica wypłynęła?
Tak. Ruszaj do Dogmersfield, gdzie zatrzyma się po drodze.
Nie jedziesz ze mną?
Twój nowy brat nie zniesie podróży.
Richard Pole pojedzie z tobą. Na miejscu czeka ciocia Maggie.
Nie śpisz.
Jesteśmy otoczeni przez nieprzyjaciół. Do czasu, gdy zabiją weselne dzwony,
a Hiszpania zostanie sojusznikiem, nie mamy funduszy ani ludzi,
by ocalić kraj.
Europa o tym wie.
Jeśli to dziewczę tu nie dotrze, będziemy zgubieni.
Arturze?
Co opowiada ci ciocia Maggie?
Przekazuj mi wszystko.
Nic nie mówi.
Może wiedzieć o spiskach...
Troszczy się o mnie. To wszystko.
Przekazuj mi jej słowa. Mamy wielu wrogów.
Niech Bóg cię strzeże.
Wasza Wysokość!
Powiedz.
Boisz się?
Pierwszy raz jestem na morzu.
Sam Bóg wysyła mnie do Anglii. Wiatr i deszcz nas nie powstrzymają.
Nie mówili ci, gdy wybierali cię na moją towarzyszkę?
Byłam wtedy dzieckiem.
Córką Maura de Cardones.
Królewskiego doradcy w kwestii Maurów.
Ambasadorze... Czy widać już ląd?
Wiatr zepchnął nas z kursu.
Przyniosę coś na mdłości.
Wstań. Hańbisz Infantkę.
Nie jesteśmy w Hiszpanii.
Strzeżesz księżniczki. Musisz służyć jej Bogu.
Jestem jej wierny. A moim bogiem jest Allah.
Nie ma sprzeczności.
Zabierz ręce.
Wiesz, kim jestem.
Tak.
Będę damą angielskiego dworu.
A ty... jesteś tylko żołnierzem.
Pamiętaj o tym.
Mam na imię... Oviedo.
Zapamiętam... pani.
DOGMERSFIELD, ANGLIA
Ciociu Maggie!
Moi dzielni łowcy!
Arturze...
Gulasz z zajęcy?
Wuj Ryszard strzelał. Ja się zawahałem.
Oszczędziłeś życie. Inni zbyt łatwo je odbierają.
Moja matka bardzo cię ceni.
Nie lubię tego domu. Chcę wracać. Tęsknię za dziećmi.
Spotkamy się z nimi w Westminsterze. Już niedługo.
Artur jest nieprzytomny. To zapewne miłość.
O mały włos, a miałby strzałę w zadku.
Dziewczyna w drodze? Miałam nadzieję, że...
Ma na imię Katarzyna. Naucz się go używać.
Dla dobra chłopaka i naszych dzieci.
Słyszałaś: królowa chce zgody.
Niechby to hiszpańskie dziewczę poszło na dno morza.
Jest przyczyną mojej żałoby tak jak królowa.
Ale życie nie daje nam, czego chcemy.
Matka króla jedzie powitać ją w Southampton.
Może na jej widok księżniczka rzuci się z powrotem przez morze.
SOUTHAMPTON, WYBRZEŻE ANGLII
Dziecko będzie wyczerpane i onieśmielone widokiem Anglii.
Ambasador przyprowadzi ją z nabrzeża.
Powita mnie ukłonem przed tym podium.
Potem ruszymy do Dogmersfield na spotkanie z księciem.
Do tego czasu pozna nasze obyczaje.
Wasza Wysokość... Anglia.
Lino, dobij mnie.
Świetnie. Przybijmy do brzegu. Tutaj.
Orszak powitalny czeka na nas w Southampton.
Niech kapitan wykona mój rozkaz.
Czy zawsze jest tak zimno?
Niech Bóg ma panią w opiece.
Gdzie jest kościół?
Za wzgórzem.
Podziękujemy Bogu za bezpieczną podróż.
Poszukam burmistrza. Potrzebna nam eskorta i konie.
Czy w Anglii zawsze pada deszcz, książę Staffordu?
Jestem Edward Stafford, książę Buckingham. Nie.
Czasem pada grad albo śnieg. Miewamy też powodzie.
Ale na koniec zawsze wychodzi słońce.
Powinnaś była, pani, zejść na ląd w Southampton.
Pojedziemy do Dogmersfield, gdzie czeka matka króla.
Twoje piękno, pani, rozjaśnia słotny dzień.
I piękno twojej damy. Jak się nazywasz, hiszpańska ślicznotko?
Rosa de Vargas, señor.
Moje damy poślubią szlachciców z dworu.
Wybierzemy z księciem najbardziej pobożnych.
Pobożnych?
Cóż. Szkoda, że już mam żonę.
Książę Artur pisał w listach o rycerstwie i wierze.
Anglia musi być pobożna.
Nie patrz na niego.
Patrzę na angielskie drzewa.
Anglio, przyjmij moją krew!
Lizzie!
Przypłynęła.
Zeszła na ląd w Plymouth, ale jest.
Wreszcie ujrzę tę mityczną istotę.
Bóg uśmiecha się do nas.
O brzasku wyjadę im na spotkanie.
Harry ją skrzyczał. Miota się od rana.
Rodzie Tudorów,
przedstawiam wam naszą znakomitą księżniczkę, Katarzyna Aragońska.
Witaj w Anglii, dziecko. Nie mówię po hiszpańsku.
Będziemy rozmawiać po łacinie.
Mówię płynnie po angielsku.
I nie jestem dzieckiem, a hiszpańską księżniczką.
Oraz księżną Walii.
To wkrótce.
Małżeństwo zostało zawarte przez pełnomocnika.
I to dwukrotnie.
Jestem więc księżną Walii. W świetle prawa.
Wasza Wysokość... dziękujemy Bogu za jej bezpieczną podróż.
Sir Richard Pole. Moja żona, Margaret.
Chcę wejść do środka. Zdjąć mokre szaty.
Te damy pomogą ci, pani.
Wykąpię się. Potem siesta.
Siesta? Czy to potrawa?
To sen.
Sen? Jest popołudnie. Spotkasz się z księciem Arturem.
Nie. Mogę zrobić to dopiero w obecności Boga.
Wzięliście już ślub. Dwukrotnie.
Bóg nie potępi spotkania z mężem.
Nie pobłogosławił nas.
Najpierw zmyję z siebie angielskie błoto i udam na siestę.
Cóż to jest, na Boga?
Papuga.
Nie zniosę tego. Jej widok jest cierpieniem.
Zniesiesz. Musisz.
Pogoń je, Roso.
Przyniosę pot-pourri.
Gdzie jest światło?
Ty nim jesteś, pani.
Światłem.
Cieszę się, że wybrano cię na moją damę dworu.
„Mój skarbie, najdroższa żono...
Pragnę cię objąć”.
Infantka czeka na kąpiel.
Przechowajcie to w kuchni, w suchym miejscu.
Co to? Niepotrzebna nam wasza podpałka.
Wanilia. Do kąpieli księżniczki.
Do tego mięta, płatki róż, olejek...
Wodę też przywieźliście?
Jest tu przecież. Infantka kąpie się codziennie.
Codziennie? Niedorzeczność. Raz w tygodniu wystarczy.
W Alhambrze mamy łaźnie z gorącą wodą.
Pani musiała się z nimi pożegnać.
Pozwolisz, pani, że umieszczę żołnierzy w stajniach.
- W stajniach? - Tam będą spać.
Tam.
Co?
Nie. To nie zwierzęta.
- Pan Jezus spał w stajence. - A ty, pani, spałaś?
To hiszpańscy żołnierze. Walczyli u boku królowej Izabeli.
Wydałam już polecenia.
Czy książę życzy sobie smrodu odchodów na zamku?
Żołnierze są podarunkiem dla niego. Częścią wiana Infantki.
Chodźcie! No już!
Dziękuję za okazanie nam dobroci.
Zrobiłam to dla Infantki.
Pani! Obudź się!
Otwierać!
Tu król. Otwórzcie.
Infantka śpi, Wasza Wysokość.
Obudźcie ją i wpuśćcie mnie!
To niemożliwe.
Infantkę nauczono skromności.
I uporu!
Okaż nam, pani, grzeczność.
Mówisz, panie, o grzeczności, łomocząc w drzwi.
Klnę się na koronę,
że wezwę żołnierzy, aby wyrwali te drzwi z okuć!
To nie są królewskie maniery.
Nie masz, panie, prawa, wdzierać się do moich komnat.
Opiszę ten despekt w liście do matki.
Chciałem tylko ujrzeć to, czego od pół roku wyczekiwaliśmy.
Odsłoń twarz, pani.
Uczynię to po ślubie.
Nasz obyczaj każe inaczej.
Boisz się, Wasza Wysokość? Czego?
Że okażę się brzydka? Jakie to ma znaczenie?
Przybyłam zawrzeć sojusz. Dla mojej matki i dla Hiszpanii.
Potrzebujecie nas bardziej niż my was.
Witaj.
A teraz pójdź na spotkanie z moim synem.
Być może i jemu ukażesz swoją twarz.
Cieszę się z naszego spotkania.
Pada. Chciałabym wejść do domu.
To nie deszcz, to mżawka.
Deszcz.
Mżawka. Mamy wiele odmian deszczu.
Ulewy, mżawki,
mgły, kapuśniaczki, nawałnice...
Stąd nasze zielone ogrody.
To woda z nieba. Mokro.
Nie możemy zostać sami przed ślubem.
Jeśli wejdziemy do domu, usłyszą nas. Jest mały.
Postaram się być dobrym mężem.
Zawsze cię wysłucham.
Nie będę lekceważył twoich potrzeb.
Potrzebuję schronić się przed deszczem, nim zziębnę.
W listach byłeś troskliwszy.
Przyrzekałeś czcić mnie, chronić...
- i kochać. - Ja?
Chciałeś trzymać mnie w ramionach, póki nasza miłość nie przyniesie owocu.
Byłeś czuły i liryczny.
- Ty też pisałaś? - Oczywiście.
Ile? Ile razy?
Nie rozumiem.
Arturze?
Wracamy do domu.
Zabierzemy księcia do Londynu. Podążysz za nami z księżniczką.
Tak, pani.
Nie wiedział o nich.
O listach.
Otwierałam w nich serce.
Były żarliwe.
I... intymne.
Do kogo pisałam?
Co jest na pieczęci?
Róża Tudorów.
Czy my będziemy otrzymywać listy od przeznaczonych nam szlachciców?
Myślałam, że kocham.
Czy to był podstęp?
Król mówił o wysiłkach, by cię tu sprowadzić.
Co miał na myśli?
- Mama! - Moje skarby.
Są.
Tęskniłam.
Mama!
Przystroimy komnaty dla ojca.
Chodźcie.
Wreszcie ujrzałem Katarzynę.
Jest uparta i nieposłuszna, ale sojusz został zawarty.
Czy jest urodziwa?
Taka jak na portrecie?
Tak. Taka jak ty, gdy cię poznałem.
Ma twój wigor.
I... jest piękna.
Przepraszam.
Będą z nią kłopoty. Jest zarozumiała i rozpieszczona.
Królewskie cechy. Ty wolałabyś skromność i skruchę.
Nie lubię jej.
Przywozi ze sobą potęgę i bogactwo Hiszpanii. To, kogo lubimy, nie gra roli.
Nie zostaniemy tu długo. Po ślubie wrócimy do domu.
Wasza Wysokość.
Maggie.
Chodź, córko.
Nie widziałyśmy się od dawna.
Byliśmy zajęci rodziną i prowadzeniem domu Artura.
Teraz obie musimy oddać go innej. Dziwne.
Przyjdzie dzień, że opuszczą nas mój Harry i twój mały Henry.
Za pozwoleniem.
Maggie? Bądź przy mnie w połogu. Odnowimy więź.
Książę Artur i jego żona będą potrzebować mnie w Ludlow.
Zaraz po ślubie...
Czy wiesz o spiskach przeciwko mojemu mężowi?
Dbam o Artura. To wszystko.
Trujesz go, by się zemścić?
Nie możesz być taka wiecznie.
Tylko z sercem z kamienia hiszpańska księżniczka przetrwa w tej rodzinie.
To nie jest pałac.
To Tower.
Zatrzymasz się tu, pani, na jedną noc, zgodnie ze ślubnym obyczajem.
Komnaty są wygodne.
Witaj.
To Henry, książę Yorku.
Wszyscy mówią mi Harry.
Czy podoba ci się tutaj, pani?
Charlie Brandon.
Nieżonaty.
To ja poprowadzę cię jutro do ołtarza. Masz szczęście.
Dziękuję za powitanie, książę Harry.
To sala na specjalne okazje.
Po co zasłaniasz twarz, pani?
Żeby powstrzymać mojego brata od pocałunków?
Jeśli tak, to zdradzę ci sekret.
Mój brat boi się dziewcząt. Jesteś bezpieczna.
Nie jestem dziewczęciem.
Pokaż.
To niebezpieczna broń, panie.
Podaj bełt. Bełt!
Tak, wypróbuj ją.
Ostrożnie.
Trzeba trzymać niżej. Przy barku.
Podoba mi się.
Nauczysz mnie, jak z niej strzelać.
Księżniczko, królowa wzywa cię do Westminsteru.
Potrzebne mi cele do ćwiczeń.
Może pieczęcie na listach miłosnych?
Cieszę się, że chcesz całować moją szyję.
Urodziwy z ciebie pan młody.
Odejdźcie. Wszyscy.
Słał jej listy. Pisał do niej!
Harry.
Ja próbowałem, rok temu.
Chciałem nawiązać przyjaźń.
Nie znalazłem właściwych słów.
Listy brzmiały sztywno lub przeciwnie - zbyt miękko.
Harry je znalazł i szydził ze mnie. Nie próbowałem więcej.
On zaczął pisać?
A ona odpisywać.
Sądziła, że pisze do ciebie.
Co z tego? Pieścił ją.
Choćby tylko słowami.
Jest zepsuta. Nie moja.
Harry ci zazdrości. Będziesz królem.
A twoje małżeństwo zapewni Anglii pokój. A ciebie uczyni silnym.
Ostrożnie!
Kiedy poznamy naszych mężów?
To będą mężczyźni? Czy chłopcy?
Infantka znajdzie właściwych kandydatów.
Lino? Zioła kąpielowe Infantki.
Matka króla musiała wystawić je na deszcz.
Trzeba zdobyć nowe. Jutro ślub.
Skąd? Nie znamy miasta.
Dlaczego oni żyją w wilgotnych jamach?
Zapytam, gdzie szukać ziół.
Rosa? Moja piękna...
Tęskniłem. Dokąd zmierzasz w ciemnościach?
Po rozmaryn. Zioło dla Infantki.
Chodź.
Rosa?
Rosa!
Witaj... czarny koteczku.
Chodź. Napij się ze mną.
Użyjmy sobie!
- Zabierz łapy! - Chodź!
Zostaw ją! To dama dworu!
Nie chodź sama. To źle widziane.
Powinieneś był mnie chronić.
Infantka potrzebuje ziół.
Jakich ziół?
Rozmarynu. Romero.
Rozmarynu?
Zapytajmy...
tam, gdzie trzymają jedzenie.
To nazywa się spiżarnią.
Tak. Pansy.
Może mają tam też piwo.
Wyznajesz islam... i pijesz piwo?
Nie mają tu soku z granatów, herbaty ani czystej wody.
Napijesz się ze mną?
Księżniczka Katarzyna Aragońska.
Mój mąż mówi, że jesteś piękna.
- Potraktował mnie grubiańsko. - Nie jest grubianinem.
Był przejęty. Zdesperowany.
Jesteś jak chleb dla głodnego. Zapłaciliśmy za ciebie wysoką cenę.
Jaką cenę?
Teraz widzę. Mówił, że jesteś...
idealistką pewną swej prawości.
Gdy ja przybyłam na dwór, chciałam tylko swobody i miłości.
Matka mówi, że masz w żyłach stal.
Naprawdę?
To mi schlebia. Nie zawsze tak było.
Nauczyłam się nie stawać do każdej bitwy.
Jestem jak trzcina, którą wiatr zgina, ale nie łamie.
Sama widzisz. Nie złamano mnie.
Jaką cenę zapłaciliście?
Matka ci nie mówiła?
Ani lady Pole?
Lady Pole ucieka na mój widok.
Twoja matka postawiła warunek:
nikt nie mógł stanąć na drodze Artura do tronu.
Dwóch młodzieńców uśmiercono.
Jeden z nich był oszustem,
ale drugi - chłopcem z naszej rodziny.
To Edward Plantagenet, brat Maggie Pole.
Miał umysł dziecka.
Nie rozumiał, dlaczego musi umrzeć. Palec Boży.
- Nie zażądałaby tego. - A jednak.
Nie zabija niewinnych. Tylko wrogów.
Ścięto go w Tower - tam, gdzie dziś spędzasz noc.
Dlaczego mi to mówisz?
W przeddzień ślubu?
Musisz wiedzieć, co na tobie spoczywa.
Nadzieje Hiszpanii, Anglii i imperium Habsburgów.
Łączymy siły, aby mój syn tkwił bezpiecznie na tronie,
gdy nas zabraknie.
Musisz dać mu synów. Żadnych córek.
Potomków,
dzięki którym król znów będzie spał spokojnie.
Znam swoją powinność.
Nie podzielę jednak twojej winy. Nie ja przelałam krew.
Nie mam w sobie winy.
Tylko miłość do moich obydwu synów. Nie walcz ze mną, Katarzyno.
Nie cofnę się przed niczym dla dobra moich synów...
i ratowania mojej miłości.
Lord Stafford dał mi to.
I co jeszcze?
Nie jesteś tu po to, żeby rzucać się w objęcia wybranka.
Infantka wybierze nam mężów. Nikt cię nie zechce zhańbionej.
Jest dobry!
I zabawny.
Ma delikatne dłonie.
- Lubię go. - To zaszczyt być damą dworu Infanty.
Zapracuj na niego.
Pani, musimy ubrać cię do ślubu.
Chcę więcej wody.
Nie ma miejsca na więcej.
Wyjdźcie. Pani chce być sama.
Wszystko w Anglii jest dziwne. Znam cię od dzieciństwa, pani.
Wiedziałam, że zostanę twoją damą dworu.
Podsłuchałam kiedyś twoją rozmowę z Kolumbem.
Spytałaś, czy nie boi się, że wypłynie za kraniec świata.
Uśmiechnął się i powiedział:
Gdy znajdziesz się z dala od wszystkiego, co znasz,
a ziemia zaczyna drżeć pod twoimi stopami,
wspomnij miejsce, z którego wyruszyłaś.
To cię wzmocni.
Witaj ponownie... jaśnie pani.
Dlaczego do mnie pisałeś? Na złość bratu?
Początkowo.
Ale potem spodobały mi się twoje listy. Ekscytowały mnie.
Okazałeś słabość. Oddałeś mi władzę nad sobą.
Ja nigdy bym tego nie zrobiła.
Córa Hiszpanii...
Żona księcia Artura...
Córa Hiszpanii...
Żona księcia Artura...
A wkrótce... królowa Anglii.
NIEKTÓRE WYDARZENIA I POSTACI ZOSTAŁY ZMIENIONE
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Joanna Kalińska